Duimschroeven

Duimschroeven

Blog van de vicevoorzitter

Het is vakantietijd, maar het is alles behalve rustig bij Defensie. We liggen al maanden overhoop met de minister, de werkgever van onze leden. Na het massaal afwijzen van het eindbod door het defensiepersoneel lijkt er nog geen enkel zicht te zijn op een andere houding van de minister richting het defensiepersoneel. Onze leden staan onder verhoogde werkdruk door een forse onderbezetting die steeds meer lijkt toe te nemen. En ze hebben te maken met ontbrekende middelen en ontbrekende mogelijkheden om nog voldoende te oefenen voor de volgende missie(s).

Geconfronteerd met de financieel gedreven oplossingen van deze regering wordt er door de werkgever kennelijk geen andere uitweg meer gezien dan het nemen van steeds grotere risico’s. Risico’s door op steeds creatievere wijze om te gaan met de (financiële) rechtspositie van onze leden. Onze individuele belangenbehartigers kunnen er na jaren van bezuinigen bij Defensie een boek over vol schrijven. Maar wat nog veel erger is, er worden ook steeds meer risico’s genomen met de veiligheid van het personeel. Risico’s waar wij in het kader van de bezuinigingen al vaker voor gewaarschuwd hebben.

Dat dit geen loze waarschuwingen waren bleek helaas opnieuw uit het recente rapport van de Onderzoeksraad voor Veiligheid naar het schietincident met dodelijke afloop in Oirschot. Daarbij kwam een commando om het leven doordat al jaren een schietbaan gebruikt werd die niet veilig was. Dat wist men wel, maar er moest ondanks de risico’s natuurlijk wel geoefend worden. Het grootste probleem is misschien wel dat de vaak geroemde can do mentaliteit van de krijgsmacht volledig is doorgeslagen. Ten koste van alles worden de wensen van de politiek ingevuld en opdrachten uitgevoerd. En er wordt niet tijdig nee gezegd als de visieloze bezuinigingsdrift van de politieke beleidsmakers een situatie veroorzaakt waardoor de taken van de krijgsmacht niet meer verantwoord kunnen worden uitgevoerd. En daar zijn we met zijn allen verantwoordelijk voor!

Nog zorgelijker is misschien wel dat ondanks alles wat de laatste tijd naar boven is gekomen, de top van Defensie zich kennelijk nog steeds in een ontkenningsfase bevindt. Ondanks een enquête die laat zien dat het vertrouwen van het personeel in de werkgever tot het nulpunt is gedaald, ondanks de massale afwijzing van het eindbod van de minister, ondanks de opeenstapeling van feiten die zichtbaar maken dat de krijgsmacht er slecht voorstaat en grote risico’s worden gelopen, ondanks het toenemen van de onderbezetting van de organisatie, de reactie van de minister is voorspelbaar! Een reactie die structureel de problemen die er zijn marginaliseert, door er vooral op te blijven wijzen dat er de laatste jaren meer geld voor Defensie is uitgetrokken en dat er daardoor een keer ten goede is gemaakt. De werkelijkheid is echter een andere. Er is hooguit de afgelopen jaren wat minder bezuinigd dan oorspronkelijk de bedoeling was. Het afbreken van de krijgsmacht is echter gewoon door gegaan.

Het is hoog tijd dat er eindelijk maatregelen getroffen worden die de situatie voor onze leden serieus verbeterd. En daarbij kan de politiek het zich eigenlijk niet veroorloven te wachten op een nieuw kabinet. Er moet de komende begroting al fors geld bij voor Defensie. En daarbij mag het personeel niet het sluitstuk zijn op de begroting want anders verandert er helemaal niets. Er mag dan nog geen nieuw kabinet zijn, er is wel een nieuwe Tweede Kamer geïnstalleerd na de verkiezingen die ook nu al het budgetrecht heeft. Ik doe dan ook een dringend beroep op de dames en heren daar om hun verantwoordelijkheid te nemen!

Betekent dit dan dat we zelf niets meer hoeven te doen en maar af moeten wachten? Nee, natuurlijk niet! We zullen er zelf alles aan moeten doen om ervoor te zorgen dat de dames en heren in de Tweede Kamer doordrongen worden van de noodzaak om niet langer af te wachten en in te grijpen. In de komende tijd zullen de samenwerkende defensiebonden acties voeren die de druk meer en meer opvoeren.

Uiteindelijk, als er niet naar ons wordt geluisterd, zullen we geen enkel toegestaan actiemiddel schuwen. Hoe groter de acties worden, hoe meer collega’s we nodig zullen hebben om er te staan. Langzaam draaien we de duimschroeven aan tot de minister wel met een fatsoenlijk arbeidsvoorwaarden bod
komt. Ik reken er daarbij op dat u samen met ons de strijd aangaat!

René Schilperoort
Vicevoorzitter